Bir Hata... (Elif - Afet Grubu Eğitmeni) (Elif arkadaşımızın özel epostayı gruba yanlışlıkla atması...)
Oğuz, bir şey diyemiyorum gerçekten...
Ben senin gibi olamam, benden bunu bekliyorsan eğer. 2 yıllık erkek arkadaşımı değil de gönüllülüğü seçemiyorum, derslerimi bırakıp gönüllülüğü seçemiyorum.
Arka arkaya gelen bir çok ters şey oldu kabul ediyorum, ama sen kendi tarafından gördüğün gibi anlatıyorsun hep. Bir de benim tarafım var.
Gideceğin yeri beğenmemezlik yaptın diyorsun hala... Biz Kartal diye anlaştık, bunu sen de biliyorsun. Ve ben geziye gideceğimi sana, sen okulun yerini değiştirmeden söyledim. Alibeyköy'den Pendik'e dönüp, hazırlık yapıp nasıl yetişebilirdim geziye ve halim kalır mıydı sence? Kartal'a bile gelsem birçok işim yetişmeyecekti, ama gelecektim. En azından yakın!
Ben gönüllülük ile ilgili yazıyı okudum ama aklımda pazartesi haber verilecek diye kalmış (kaldı ki Nida da benim gibi...) ve pazartesi günü söyledim. O an, o kadar vicdan azabı duydum ve kendimi kötü hissettim ki sana haftaya 2 gün geleyim ve telafi edeyim dedim. Çünkü, senin çok kızgın olduğunu zannediyordum. Kendimi affettirmek için ne yapabilirim diye düşündüm hemen, dersleri bile unuttum bir an. Ama zaten eğitim yokmuş! Verdiğim söz eğitim olması durumunda geçerliydi.
Ve bugün...
Telefonu açar açmaz farketmişsindir belki, Oğuzhan yanımda dedim sana. Çünkü kendisi kişiliği gereği kıskanç ve hassas, benimle ilgili konularda gerçekten aşırı kaygılı. Yanımda biri olmadan, bir erkekle bir yere gitmemdeen rahatsız olur. Çok iyi tanımadığım insanlarla olmamdan rahatsız olur, hatta ben kendisinin tanımadığı insanlarla beraberken gerilir vs. Özellikle işin içine bir erkek girince kafayı yer, maalesef böyle. Bu yüzden seninle telefon konuşmamız uzayınca ve hafif bir zorlama durumu hissedince yine başladı gerilmeye. Ben sonra konuşalım demeye çalıştım sana, ama olmadı. Sonuçta seninle gergin kapadım zaten, sonra da yanımdaki insanı sakinleştirmekle uğraştım bir süre. Ben onun hoşlanmadığı bir şey yapınca üzülüyorum, çünkü aramız açılsın istemiyorum. O benim için çok şey yaptı bugüne kadar acısıyla tatlısıyla. Neyse boşver...
Bir de bana güven ya da güvenme, ama insanları iyi tanı ve bence gerçekten senin için önemli olanları kaybetme kolay kolay. Tercihlerini iyi yap. Gönüllülük önemli, ama bedeli yalnızlık veya sevdiklerini yitirmekse tercihlerini yeniden sorgulamalısın.
Ben cumaları boşum, görev verilirse giderim. Bir mazeretim olursa Pazartesi 11:00'den önce bildiririm. Dergi için gerekirse bir yazı daha hazırlarım, okulda gönüllü ararım fellik fellik. Yine de yaranamazsam kovarsınız, sesimi çıkarmam giderim. Elimden bu kadarı geliyor, özür dilerim...
Bir Özeleştiri (Oğuz - Afet Grubu Koordinatörü) (Elif'in epostasından sonra yaptığım özeleştiri...)
Arkadaşlar, Elif arkadaşımız bir hata yapmış, dalgınlıktır olur. Ben de az
yapmamıştım zamanında. Hele de internete yeni alıştığım zamanlarda.
Arkadaşlar, bu kadar kişisel bir epostanın ortama
açılmasından sonra kendim hakkında biraz eleştiri yapmak istiyorum ve
başlıyorum,
okumanızı önemle rica ediyorum;
Afet Grubu fikrinin ortaya çıktığı 6 Ağustos 2004 tarihinde iki
kişiydik. Hala yokluğunu çok derinden hissettiğim Ümit Güvenç vardı.
Onla birlikte Bebek Sahili'nde otururken çıkmıştı bu fikir. Ve emin
olun ikimizden biri biri olmasa bu Afet Grubu da olmazdı, çünkü birbirimizi sürekli teşvik ettik.
Tarihler 10 Ocak 2005'e gelinceye kadar
deliler gibi çalıştık. Şuan organizasyonunun içinde yer aldığınız Afet Grubu bir anda ortaya çıkmadı. Çok ayakkabılar, çok uykular yedi. Ama bu
işten mutsuz muyduk, elbette ki hayır. Elimizde bir bebek büyütüyorduk
ve bu bizim çok hoşumuza gidiyordu.
Tarihler 10 Ocak 2005'i gösterdiğinde AHDER ile ortaklaşa çalışma
yapmaya karar verildi ve ilk eğitim tarihleri açıklandı. Herşey yine
çok güzeldi. 15 Ocak 2005'te "Unutulmaz Bir Gün ve 10 Arkadaş" efsanesi doğdu.
Ve ben tercihlerimde hatalar yapmaya başladım. Hatalarım azdı, ama gerçekten çok büyüktü. Şimdi size bunları sunmak istiyorum;
- Afet Grubu'nun mükemmeliğe ulaşması için hazırlık atlama sınavında
nerdeyse kağıdı boş verdim ve bilerek kaldım, yarım yılımı daha yedim.
Ailemi üzdüm.
- 10 Mart 2005'te söylediğim bir cümle, Ümit ile olan dostluğumu
noktalamama sebep oldu. Bana bazen benden daha çok değer veren Dostumu
kaybettim.
- İki gün önce hem Afet Grubu çalışmaları hem de kaldığım yurttan nefret etmem
nedeniyle 4 gün üst üste ofiste sabahladım ve bu süre içerisinde
ayağımda sakatlık oluştu. Kendimi üzdüm.
Ve arkadaşlar, zannedersem hatalar yapmaya devam ediyorum. Sizlere galiba çok baskı yapıyorum.
Özür dilerim hepinizden. Ama her zaman ki gibi kendimi savunmaya geçeceğim;
Tüm bu çalışmalar ne için, niye bu kadar kayıp veriyorum?
Sizlere birgün "Hayallerimi Gömmeyin" diye bir yazı
yollamıştım hatırlarsanız. O yazıyı sabah 06.00'da okumuş ve kendimi
tutamayıp hüngür hüngür ağlamıştım. Benimle muhabbeti iyi olanlar bilir
ben ağlamamaya 8 yıl önce yemin eden biriyim. Hiç ağlayamam. Ama o sabah
ağladım. Niye, derseniz; eğitime gittiğim okullardaki çocukların
gözlerindeki o mutluluk ifadesinin enkaz altındaki soğukluğa
dönüşeceğini gördüğüm için ağladım.
Belki kendi kendime paranoya
yapıyorum, olabilir. Bu benim kişisel bir sorunum zaten.
Doktorumun bana 2 yıl önce yazdığı reçetede şu kelime yazıyordu :
DÜŞÜNME!
Arkadaşlar dilerim bu yazımı okumuşsunuzdur. Tamamen kişisel
olduğu için kendi adresimden yolladım. Beni daha iyi tanımanız
açısından önemli olduğu kanısındayım ama yine hata yapmış olabilirim
bunu bilmiyorum.
Ve son olarak, sizlerin huzurunda Elif'ten çok özür diliyorum. Çok üstüne gittim biliyorum. Affet!...
Arkadaşlar, benim kimseyi bir yerden atma gibi bir hakkım yok. Afet Grubu, kendi dengeleri olan bir organizasyondur. Birisi atılacaksa tüm Afet Grubu'nun talebiyle atılabilir.
Ve sizden çok önemli bir rica :
Aşırı Hareketler Yapmaya Başladığımda Lütfen Beni Uyarın!...
