Kulak Verdim

Kulak verdim ona, bir de o kendini anlatsın diye...

Onu tanıyan herkes, onu bugüne kadar bir şekilde kullanmıştı ve kullanmaya da devam ediyordu. Herkes ona kendince bir şekil veriyordu.

Acaba yorulmamış mıydı bunca yıldan beri?

O dedi ki:
"Yorulmadım ama kırıldım, bana gereken değer verilmediği için kırıldım. Elimden geldiğince insanlara ulaşmaya çalıştım. Ama bazen gereksiz şeyler anlattım onlara. Ne yapabilirdim ki bu benim görevimdi ama bu böyle olmamalıydı. Ustalarla çalışmak gerçekten zevkliydi ama ya o beni anlamayanlar, onlar ya zaten benim değerimi azaltanlar..."

Bir anda sustu. Teknolojiye yenik düşmüştü Müzik, onu susturan ne zevksiz kulaklar ne de çatlak seslerdi. Onu susturan, ona suni olarak hayat veren pillerin bitişiydi.

Ama hala bir yerlerde, ya mutlu ya da mutsuz...  

Not: 2004 senesinde Ankara'dan İstanbul'a dönerken müzik çalarımın pili bitince kaleme almıştım. Bu da tozlu arşivimden size sunduğum yazılarımdan biri.

Hiç yorum yok

Yorum Gönder

Düşüncelerinizi Paylaştığınız İçin Teşekkürler...