Öne Çıkanlar on OKCKnet

#MeToo - Sapık Bir Taksici ve Korkutucu Bir Gece

Wed, 18 Oct 2017 21:09:00 +0000

ABD’li Hollywood filmleri yapımcısı Harvey Weinstein hakkındaki taciz iddiaları sonrasında Alyssa Milano, kadınlardan #MeToo (Ben De) etiketiyle yaşadıkları cinsel saldırı deneyimlerini paylaşmalarını istedi. Twitter’ın verilerine göre; erkekler de %30 oranında bu kampanyaya katılım gösterdi.

Bu vesile ile #MeToo diyerek ben de başımdan geçen, korkutucu bir cinsel saldırı deneyimini paylaşmak istiyorum. Üzerinden 10 yılı aşkın süre geçti, hala gece tek başıma taksiye binmem, ayaklarıma kuvvet yürürüm.

O Korkutucu Hikaye…

Yaşım 20… Yıl 2005, aylardan Temmuz…
Arkadaşlarla Taksim’de eğlendik. Gece 2’de onlar Cihangir’deki evlerine geçtiler, bense Şişli’de kaldığım yere gideceğim. Taksim, Şişli arası yürüyerek taş çatlasa 40dk sürer, ben de başladım yürümeye.

Akademisyenlerimize Selam Olsun...

Mon, 14 Nov 2016 20:20:00 +0300

Saygıdeğer Akademisyenlerim…

Bugün çok üzüldüm…
Boğaziçi’nin de aydınlık geleceğine dair umutlarım biraz daha yok oldu…
Çünkü yoktunuz…
Bini aşkın öğrenci, atanan değilen seçilen rektörlerini isterken orada değildiniz.

Umut etmiştim.
Akademik kimliğinizin sembolü cüppelerinizle, seçtiğiniz Rektörü ve demokrasiyi en önde savunursunuz diye…
Ama yanılmışım…

Hak geçmesin, birkaçınız vardı aramızda ama akademisyen kimliğinizle değil de sivildiniz.
Ve birkaç taneydiniz sadece…
348 taneniniz oy vermişti Gülay Barbarosoğlu’na oysa ki, ama yoktunuz orada işte…
Sadece sayıymışsınız, ötesi yokmuş onu öğrendim…

Boğaziçi Üniversitesi Mezuniyet Konuşması

Sat, 05 Jul 2014 01:30:19 +0300

Ve güzel bir hikayenin daha sonuna geldik…

Bu aslında bir son değil, bu Boğaziçi’nde kazandıklarımızı diğer insanlara ulaştırmak için yeni bir başlangıç. Bugün burada keplerimizi, baharda her biri bir başka güzel çiçeğe dönüşen tohumlar gibi havaya atacak ve başka başka hayatlarla Boğaziçili olmanın farklılığını paylaşacağız…

Her Yeni Gün, Yeni Bir Yaşam Demek

Mon, 03 Feb 2014 10:02:00 +0300

En son Perşembe günü akşam yemek yemiş ve tuvalete gitmiştim. Cuma günü aldığım ve ‘Sağlık olsun…’ dediğim haberle sarsılmış olarak kendimi odaya kapatmıştım. Herhangi bir insan yüzü görmek istemiyor, aç olduğumu da hissetmiyordum. Sürekli düşünüyordum, çıkış yolları arıyordum.

Bugün 6’da başladım güne. Önce odadan çıktım ve gidip bir duş aldım. Suyun o dinlendirici ve huzur verici etkisine bıraktım kendimi, yağmurda yürümeyi de bu nedenle severim zaten. Sonra odaya gelip bir kahve yaptım kendime, kaç vakittir odamda bekleyen kekle bir şeyler atıştırmak istedim ve de bu yazıyı yazmak.

Bir Zamanlar... Parliament Sinema Kulübü...

Sun, 02 Feb 2014 17:59:00 +0200

Aslında bu bir blog yazısı olmayacaktı, bir iki cümle yazacaktım o kadar. Sonra bir baktım kaptırdım gidiyorum, aklımda bir sürü güzel anı da canlandı, bloga dönüştüreyim dedim. Bir de kaç vakittir blogumda renkli şeyler paylaşmamıştım, hem ben biraz kafa dağıtmış olurum, hem de geçmişe ufak bir yolculuk yaparız :)

Bizim Yolumuz Da Bir Gün FSM'ye Uğrar Mı Arkadaş?

Tue, 24 Dec 2013 20:01:00 +0200

Dün İsmail’in intihar haberini okuduğumda, önce ürperdim sonra da bu soru cümlesi döküldü dudaklarımdan:

Benim Yolum Da Bir Gün FSM’ye Uğrar Mı?

Neden olmasın ki? İsmail benden daha azına mı ya da daha fazlasına mı sahipti dertlerin? Bilgisayar Mühendisliği’nden mezun olmuş, bir dolu başarıya imza atmış bir Doktora öğrencisiydi 30 yaşında, benim gibi hala üniversite öğrencisi değildi…

Birçok kereler üzerine düşündüm intihar etmenin…
Nasıl intihar edebileceğimi ve edemeyeceğimi planladım…
Hatta bir kere denedim bile, ama yuttuğum ilaçlar önce kusturup sonra iki gün boyunca uyutmak dışında bir işe yaramadı. Anladım ki ilaçla ölemem ben, bir yerden atlamalı ve kanat açmalıydım özgürlüğe ‘Bir Martı Gibi…’ ya da asmalıydım kendimi ‘Zor geldi!’ diyerek…

Kilyos'ta Dumanlı ve Korkunç Bir Gece

Sat, 30 Nov 2013 06:19:00 +0300

Sadece bir hafta önce Boğaziçili bir öğrenci arkadaşımız talihsiz bir kaza sonucu ağır yaralanmış ve daha üç gün önce kaleme aldığım “Kilyos’ta Yaşamak ya da Yaşayamamak…” başlıklı yazımın henüz mürekkepi bile kurumamışken, dün sabaha karşı 4 sularında yine korkunç bir geceye uyandık Kilyos’ta!

Yangın belki ufak çaplıydı ve ne mutlu ki kimse ölmedi ya da yaralanmadı ama Kilyos’ta emaneten yaşadığımızı bir kez daha gözümüze soktu yaşananlar. 2.Kilyos Yurdu, katlara dolan yoğun dumandan kimse rahatsızlanmasın diye mümkün olduğunca hızlı bir şekilde tahliye edildi ve öğrenciler saatlerce endişe içinde beklemek durumunda kaldı. Bu yazımda yaşananlardan bahsedecek, olayları değerlendirecek ve biraz da hesap soracağım bizi Kilyos’ta unutanlardan.

Kilyos'ta Yaşamak ya da Yaşayamamak

Tue, 26 Nov 2013 18:26:00 +0300

Boğaziçi Üniversitesi Kilyos Sarıtepe Kampüsü, şehir merkezine ortalama 30 km uzaklıkta bir kampüs ve orada yaklaşık 800 öğrenci hem öğrenim görüyor hem de yaşıyor ya da yaşamaya çalışıyor. Kilyos gözlerden ırak olduğu gibi gönüllerden ırak bir kampüs ve bir dolu sorunla boğuşuyor her yıl. Sorunların çözülme hızı, sorunların oluşma hızından düşük olunca da dertler de sürekli artıyor. Ancak bu yazımda dikkat çekmek istediğim sorun, bu sorunların içinde belki de en önemlisi. Ne derler bilirsiniz, her işin başı sağlık.

Rektörümüze Selam Olsun...

Sun, 02 Jun 2013 19:49:00 +0300

Sevgili Rektörümüz…

Boğaziçi Üniversitesi’nin uzatmalı öğrencilerinden biriyim, benim gördüğüm dördüncü rektörsünüz. Belki uzatmalı olduğum için ve eleştirel yazılarımdan ötürü benden pek haz etmiyor olabilirsiniz. Ama bu mektubu sizlere kendim için değil, apolitik kimliğinden kurtulup binlerle direnişe katılan Boğaziçililer için yazıyorum. Bu hakkı da kendimde, senelerdir üniversitemde pek çok tecrübe kazandığım için buluyorum. Umarım kusuruma bakmazsınız…

Bugün, Gezi Parkı’nda başlayan direnişin altıncı günündeyiz. Binler milyonlara dönüştü, tüm Türkiye diktatörlüğe karşı bir oldu. Cuma gününden bu yana olaylar şiddetini artırdı, devlet terörünün kanlı canlı şahitleri olduk ve olmaya da devam ediyoruz. İnsanlık biber gazında boğuldu, kardeşlik TOMAlarla püskürtüldü. Ama durdurulamadık, direniyoruz ve direndikçe ilerliyoruz.

Dinamik Gazete'deki Bir Yılımın Ardından

Sun, 19 May 2013 23:42:00 +0300

Dinamik Gazete’deki ilk yılımın sonuna geldim sayılır, önümüzdeki günlerde bir sayı daha çıkacak ve yılı kapatacağız. Son sayıda “Boğaziçi’nde Bu Yıl Neler Oldu?” diyeceğim ve bu soruya cevabımı zenginleştirmek için de en büyük yardımcılarım da sizler olmuş olacaksınız. Ancak şimdi gazetedeki yazımdan değil, Dinamik Gazete ile güzelleşen bu seneden bahsedeceğim…

İlk Tanışma…

Dinamik Gazete ile ilk kez gazete değil de dergiyken tanışmıştım, Boğaziçi Üniversitesi’ni kazandığım seneydi ve tanıtım günleri için üniversitedeydim. Güney çimlerde dağıtmışlardı dergiyi ve promosyonu ile biz yeni yetme Boğaziçililer’in ağzını açık bırakmışlardı. Derginin promosyonu prezervatifti, bir de kadın prezervatifi için bilgilendirme broşürü bulunduruyordu. Aynı tanıtım günlerinde BUİK (İşletme ve Ekonomi Kulübü)‘in tanıtım toplantısına da katılmıştım ama tercihimi Radyo Boğaziçi ve ENSO (Mühendislik Kulübü)‘dan yana kullanmıştım.

Mart 2014'teki Yerel Seçimlerde Bir Eksiksin CHP

Fri, 22 Feb 2013 20:56:00 +0300

Blogumu takip edenler bilirler; esasında bir CHP seçmeniyim, ama bir CHP holiganı değilim. Yiğidin hakkını yiğide teslim ederim, varsa bir yanlış dile getiririm. Yeri gelir AKP güzel bir icraatta bulunur tebrik ederim, yeri gelir CHP saçmalar eleştiririm. Gerçi son dönemde siyasi yazılardan uzak durmaya gayret ediyorum, ama bazen bıçak kemiğe dayanıyor.

İki gün önce üstteki fotoğrafı Instagram ve ona bağlı sosyal medya hesaplarım üzerinden “Kilyos’un havasında bu binayı yarım bırakın ki açılmadan çürüsün, çok zekice!” diyerek paylaştım. Aynı gün Boğaziçi Üniversitesi’nde görevli olan Twitter hesabımı takip eden bir büyüğüm bu konuda bir takım bilgilendirmelerde bulundu ve işte o bilgilerden sonra Sarıyer Belediye Başkanı CHP’li Şükrü Genç’e yağmurlu ve soğuk bir günde verdiğim oya acıdım.

Bir İktidar Düşünün...

Thu, 27 Dec 2012 22:02:00 +0200

Bir iktidar düşünün…
Yönettiği ülkenin bir üniversitesine 3600 polis, 28 zırhlı araç ve 200 koruma aracı eşliğinde giriyor.
Bu büyüklükteki bir güvenlik önleminin iki açıklaması olabilir;
Ya bu iktidar halkından korkar olmuştur…
Ya da devlet eliyle bir iç savaş çıkartmak ve büyük bir kıyım yapmak istiyordur…

Bu iktidarın %50’ye yakın oyla tek parti hükümeti kurabildiğini,
Destekçileri tarafından ‘Padişahlık’ sıfatıyla onurlandırıldığını (!),
%90’ının müslüman olduğu iddia edilen bir ülkede ‘Halifelik’ gücüne eriştiğini,
Ve ona buna ‘Kasımpaşalılık’ yaptığını düşündüğümüzde
İlk açıklamayı eleyebiliriz…

Yaşayan Tarih: Belgrad Ormanı

Mon, 21 May 2012 18:51:00 +0300

Belgrad Ormanı, Bizans döneminde de Osmanlı döneminde de İstanbul’un su kaynağı olarak görev yapıyordu. Kanuni Sultan Süleyman, Belgrad Seferi’nden (1521) dönüşte getirdiği Sırp esirlerini Belgrad Ormanı’ndaki Ayvat Köyü’ne yerleştirmiştir. Yerleştirmenin amacı, Bizans’tan kalma eski köyleri yeniden canlandırmaktır. Bu köy zamanla Belgrad Köyü, çevresindeki ormansa Belgrad Ormanı olarak anılmaya başlanmıştır.

30 yıl kadar sonra, Kanuni Sultan Süleyman Belgrad Ormanı’nda bulunan eski su yapılarını onarmak ve yenilerini yapmak için Mimar Sinan‘ı görevlendirmiştir. Orman içindeki bentlerin tümü, bundan 300 yıl kadar sonra yeniden bakımdan geçmiştir.

Bir Martı Gibi

Sun, 29 Nov 2009 01:00:00 +0200

Görünüş genelde aldatıcıdır. İnanmamalı gördüğüne insan.
Dışarıdan muhteşem ilişkiler görebilirsiniz. Ama bilemezsiniz içeride, içerilerde yaşananları.

Uçurumun kenarında yürürken bile gülüp oynayabiliyor insan.
Az sonra düşüp paramparça olacağını bilse de hissettirmeyebiliyor.
Yapabiliyor… Yapabiliyorum…

kalem biter hiç güvenme tükenmez diye
hayat bile sona erer günün birinde
sen hiç yalnız kalmadın mı kalabalığın içinde
derdine derman aramadın mı şişelerin dibinde…

Ben de kendi ellerimle darağacımı kurarken gülüyordum.
Yavaş yavaş, acele etmeden…

Önce seçeneklerimi gözden geçirdim, sonumun nasıl olması gerektiğine karar verdim. Olası tüm senaryoları düşündüm en ince ayrıntısına kadar, her zaman yaptığım gibi. Her şeyi sanki bir bir yaşadım. Oldukça zamanımı aldı tüm detaylar… Ve herşeyi hazırladım…

Muhteşem Üçlü

Mon, 24 Nov 2008 18:46:00 +0200

Teşekkür Ederim… Özür Dilerim… Seni Seviyorum…

Hayatınızı değiştirecek üçlüdür bu. Her biri içinizde inanılmaz bir enerjinin kaynağını barındırır.

İçten bir şekilde kullandığınızda, özünüzde insanlığı yakalarsınız, insan olduğunuzu hissedersiniz. Tüm ilahi dinler tam olarak bu üçlemenin üzerine kurulmuşken bunların bize kazandırdıkları elbette göz ardı edilmez.

Etrafımızda gördüğümüz tüm güzelliklerin temelinde ve ruhun akılla buluştuğu noktada da bu muhteşem üçlü yer alır. Bu üçlü nasıl bir dev olduğunu anlamak, tüm yaşamımızı etkileyecek ve bizlere hayal bile edemeyeceğimiz şeyler sunacaktır.

Gelecekten Bir Gün...

Sun, 29 Jun 2008 09:53:00 +0200

Günlerden 30 Nisan’dı, yılını ise bilmek bile istemiyorum. Hapse girmeden önce, okul çıkışı kafama aldığım darbelerden ötürü bir çok ayrıntıyı unutmuş olabilirim. Belli ki ceza evinde ki daracık, loş ve ölüm kokulu hücremde yaşadıklarımı unutmamak için çabalarım pek yeterli gelmemiş, unutmuşum bazı şeyleri.

Herşey sanki daha dün gibi, yoksa yarın gibi mi demeliyim?

1 Mayıs öncesinde radyolarda uyarılar tekrarlanıyordu. Zaten eylem olmayacaktı ama yapmak isteyenler sorgusuz sualsiz yargılanacak ve suçlu bulunacaklardı. Gerçi 1 Mayıs’ları kutlamayalı çok zaman olmuştu ama tedbiri elden bırakmak istemiyordu hükümetimiz. Herşey toplum refahı ve güveni içindi.

Hayat 1'lerin 1'leşkesidir

Wed, 19 Dec 2007 09:25:00 +0200

Merhaba Arkadaşım,

Sabah uyanır uyanmaz kendimi opera ve klasik müziğin o muhteşem harmonisi içine atıp özgür olduğumu hissettim. Ve seninle 1 YAZI paylaşarak benim olandan sana da sunmak istedim.

Mutluyum, çünkü yaşamın sadece 1 YIL‘dan ibaret olduğunu biliyorum. Evet sadece 1 YIL…

İsteklerimizi gerçekleştirebilmek, sevmek sevilebilmek, coşmak ağlamak, uyumak koşmak için sadece 1 YIL. İstediğimiz yerlere gitmek, istediğimiz insanları tanımak, istediğimiz şeyleri giyip istediğimiz yiyecekleri tatmak için kısacık ama upuzun 1 YIL.

Bizim Sapığı Tanır Mısınız?

Sat, 23 Jun 2007 21:00:00 +0300

Çorum’un Bayat İlçesi…
30.000 nüfusu var… ODTÜ kadar…
Neredeyse herkes birbirini tanır…

İçlerinde 5 kişi var…
5 kız… Liseli…
Yaşları 14 ile 17 arasında değişiyor…
Gelecek için güzel hayalleri var…
Sevecekler, aşık olacaklar, evlenecekler, anne olacaklar…
Biri doktor olacak, biri hakim, biri öğretmen…
Ya da olacaktı izin verilselerdi…
Belki yine olurlar, kimbilir…

Bir de 25 kişi var… Şimdilik…
Esnaf, internet cafeci ve devlet memuru…
İşleri var, evleri var, eşleri var, çocukları var…
Belki liseye giden kızları var…
Bu 25 kişi içimizden biri…
Belki Bakkal Ali Amca, belki Devlet Memuru İhsan Bey…
Hayalleri de var…
5 kızımızdan farklı ama hayalleri…
Hayallerini, belki komşununki belki de kendi kızları süslüyor…

Zirveler ve Kayalıklar

Tue, 27 Mar 2007 23:42:00 +0300

Değişken yaşamlarımıza konuk ettiklerimiz…
Bazen kişiler, bazen olaylar, bazen düşünceler ve bazen de duygular…

Duygular; bir anı en güzel ifade eden durum…
Duyguların yalanı yok, güzelliği de buradan geliyor işte…
Aynı az önce hissettiklerim gibi…

Bir arkadaşımın söyledikleri ile mutluluğum dağların zirvesine çıktı.
Aradan çok değil sadece 1 saat geçti…
Ve beklentilerimin umutsuzluğu ile aynı mutluluk kendini uçurumdan atıverdi.
Şimdi aşağıda can çekişiyor…

Biliyorum kalkacak yine ayağa, kalkacak ve yine o zirveye tırmanacak.
O zirveden insanlara gülümseyecek…

Aşk Gel Bul Beni

Wed, 14 Feb 2007 01:52:00 +0200

Aşk bulur mu sence? Evet bulur bence. Hem de öyle bir anda bulur ki neye uğradığını şaşırırsın. Bir gün önce ‘aşkın kocaman bir yalan olduğunu, saçmalıktan öte bir şey olmadığını’ söylerken bir anda kendinde garip bir şeyler hissedersin.

Çok farklı hisler. Nereden geldiğini anlamazsın. Hatta kime karşı bunları hissettiğini bile çözemezsin. Ama işte gelmiş ve bulmuştur seni. Aslında başta adını da koyamazsın, yoktur adı. Sadece değişim ve biraz daha duygusallık dersin. Ama düşüncelerine duygusallık girmiştir, sözlerin yumuşamış, hislerin bulanıklaşmıştır. Hata yapmaktan korkarsın. Yanlış bir şeyler olabilir olur artık. Ne olduğunu çözemeden kelimelerini kağıtlara döker, madem bir ilham geldi gitmeden dökeyim içimi dersin. Konuşursun, yazarsın. Normalde anlam veremediğin tümcelere yeni anlamlar yüklersin. Aslında inceden inceye tüm bunlar bir arayış, bir çağırış ve hatta bir haykırıştır.

Siyah ve Kırmızı

Wed, 19 Oct 2005 23:44:00 +0300

Siyah ve Kırmızı…
Belki de sadece bu iki renkti aşkımız.

Kırmızı…
Ateşli, tutkulu, heyecanlı ve sıcacık…

Ve siyah…
Kırmızının altında…
Tüm hüznü, karamsarlığı ve soğukluğuyla…

Hatta bir fotoğraf pozunda özümlenmişti…
Sen ki…
Fotoğraf için poz vermek gerektiğine inanıyordun,
Ve bu pozun arkasındaki her şey
“Gerçek”ti…

Zavallı ben ise;
Doğallığı fotoğraf pozuna yerleştirmeyi seviyordum,
Ve pozun arkasındaki de önündekinin aynısıydı,
Ve de “iyi geceler”siz bırakabiliyordu…

Maskeler mi?
Birimiz maske taktığını iddia ederken
Diğerimiz tümüyle reddiyordu…